Teacher-Family Communication

In deze studie wordt onderzocht of meer communicatie tussen docenten en leerlingen een positief effect heeft. De leerlingen in de behandelingsgroep werden elke dag gebeld door hun Engelse leraar en kregen daarnaast dagelijks tekstberichten van hun wiskunde docent. Dit frequente contact tussen docenten en leerlingen resulteerde in diverse positieve effecten. Het vergrootte de kans dat de leerling zijn/haar huiswerk voltooide, docenten hoefden minder vaak in te grijpen in de klas en de leerlingen namen actiever deel in tijdens de les.

School
PO/VO
Leeftijd
Gemiddeld 12,5
Evidentie
Randomized Controlled Trial (RCT)
Locatie
Boston, VS
Website
http://scholar.harvard.edu/files/mkraft/files/kraft_dougherty_teacher_communication_jree.pdf

Kraft, M. A., & Dougherty, S. M. (2013). The effect of teacher–family communication on student engagement: Evidence from a randomized field experiment. Journal of Research on Educational Effectiveness, 6(3), 199-222.

Achtergrond

Een groot aantal studies vindt dat een hoger niveau van betrokkenheid van leerlingen van groot belang is voor de effectiviteit van instructies in de klas. Beschrijvend en anekdotisch bewijs suggereren dat de soort relaties tussen docenten, leerlingen en hun families een belangrijke rol speelt in het bepalen van het niveau van betrokkenheid van het kind met de school. In deze studie wordt onderzocht of een verhoogd niveau van leraar communicatie de betrokkenheid van studenten kan verhogen. Het bestuderen van communicatie tussen docenten en leerlingen is een aantrekkelijke interventie omdat het lage kosten met zich meebrengt en potentieel is onderbenut in de onderwijspraktijk.

Doelgroep

De doelgroep van de interventie bestond voor 73,9% uit leerlingen die recht hadden op een gratis lunch. Dit is een indicator voor een lage sociaal economische achtergrond.

Interventie

De experimentele interventie bestond uit twee componenten van verhoogde leraar communicatie. De leerlingen in de behandelingsgroep werden elke dag gebeld door hun Engelse leraar. De docenten werd geïnstrueerd om een gespreksprotocol te volgen die bestond uit drie basis componenten: i) evalueren van de academische vooruitgang van de leerling en hun gedrag in de klas, ii) het beschrijven van het aankomende huiswerk, opdrachten en toetsen, en iii) een suggestie wat de leerling kon doen om op de goede weg door te gaan of wat hij/zij zou moeten verbeteren. Het belprotocol was zo samengesteld dat docenten over positieve, neutrale en negatieve zaken konden informeren op een passende manier, maar dat ze zouden eindigen met de boodschap dat de leerlingen succesvol konden zijn en een specifieke manier die de leerling kon volhouden of hoe hij/zij zijn/haar inzet kon verbeteren. Daarnaast kregen de behandelde leerlingen dagelijks tekstberichten van hun wiskunde docent. De docenten moesten hun bericht focussen op het derde component van het belprotocol, dus vaststellen wat de leerling goed had gedaan en hem/haar aanmoedigen om dat te blijven doen, of iets aanduiden wat de leerling kon verbeteren en bevestigen dat ze ook daadwerkelijk konden verbeteren.

Resultaten

Frequent contact tussen docenten en leerlingen resulteerde in diverse positieve effecten. Gemiddeld, vergrootte de interventie de kans dat studenten hun huiswerk voltooiden met 40%, verlaagde de interventie het aantal keren dat leraren moesten ingrijpen om de focus van leerlingen terug te krijgen bij de taak waar ze mee bezig waren met 25%, en verhoogde het de partipatie van leerlingen in de klas met 15%.