Creëer gelijkheid door aandacht te geven aan verschillen

Geschreven door
Wouter
Op maart 10, 2017

We zijn allemaal gelijk. Huidskleur, etniciteit, handicap, (financiële) achtergrond of seksuele voorkeur; het maakt geen verschil. Of toch wel? Krijgen we allemaal wel dezelfde kansen in het leven? Is het eerlijk om te stellen dat verschillen er niet toe doen? 

Stel je voor: Ibrahim is 17 jaar. Hij woont in een achterstandswijk samen met zijn moeder en twee jongere zusjes. Zijn moeder spreekt matig Nederlands en het gezin leeft van een bijstandsuitkering. Ibrahim ziet zijn vrienden uit de buurt blowen en rondhangen als hij thuiskomt van school. Hij doet dit jaar eindexamen vwo en staat gemiddeld een 8. In zijn vrije tijd trapt hij graag een balletje op het plein, of helpt hij zijn buren. Dan is daar Pieter. Hij woont in Bussum met zijn ouders. Zijn vader is consultant, zijn moeder werkt als tandarts. Pieter zit op hockey en speelt saxofoon. Hij krijgt elke woensdag bijles en als hij een toets heeft, overhoren zijn ouders hem. Ook hij staat gemiddeld een 8 op het vwo. Maar is de ene 8 dezelfde als de andere?

Werk hard en werk met je hart

In Californië denken ze van niet. Ik was er vorige week vanwege een studiereis naar de University of California Los Angeles (UCLA) georganiseerd door ECHO, het expertisecentrum Diversiteitsbeleid. Het was op zijn zachtst gezegd inspirerend. Wat ik in de eerste plaats mee heb genomen is de hartelijkheid. ‘Werk hard én werk met je hart’, is het credo, en dat voel je. De warmte, empathie en oprechte connectie is fantastisch om te ervaren.

UCLA is niet zomaar een universiteit; alleen de beste en meest gemotiveerde studenten vinden er een plek. Anders dan in Nederland waar met name je diploma geldt, volgen toekomstige studenten een intensieve toelatingsprocedure die lijkt op een sollicitatie. Het mooie is dat er met iedere aanmelder persoonlijk gesproken wordt. Daarbij wordt subjectief gekeken. Een jongere met mooie cijfers uit Beverly Hills heeft een andere weg bewandeld dan een latino-jongere uit een arme buitenwijk van Los Angeles. Daar is aandacht voor. Wie ben je? Wat is je achtergrond? Wat voor vrijwilligerswerk heb je gedaan? Wat zijn je cijfers? Je ambities? En waarom wil je zo graag studeren? Dat Amerikaanse jongeren willen studeren, is een gegeven. Ze zijn ervan doordrongen dat onderwijs de sleutel is tot een kansrijke toekomst.

Demografische ontwikkelingen

Tegelijkertijd liegen de demografische ontwikkelingen er niet om. In Californië groeit bijvoorbeeld het aandeel latino’s. Daar kun je je ogen voor sluiten, maar beter is om de realiteit onder ogen te zien en er iets mee te doen. Hoe kun je deze groep mensen een kans geven op een mooie toekomst? Datzelfde geldt voor mensen met een handicap, een andere etniciteit, een andere seksuele voorkeur of mensen wiens familie nooit gestudeerd heeft. Bij UCLA is er actief aandacht voor al deze mensen. Juist door verschillen te zien en te benoemen, mogen mensen zijn wie ze zijn.

Dat begint al voor de studie. Geïnteresseerde jongeren volgen bijvoorbeeld een summerschool waarin ze proeven van de universiteit: ze volgen lessen, luisteren naar professoren, spreken met anderen en verblijven op de campus. Dat smaakt naar meer. Eenmaal toegelaten wordt er actief begeleiding aangeboden, niet pas als bijvoorbeeld uitval dreigt. Er zijn diverse programma’s voor minderheden waar gelijkgestemden elkaar ontmoeten. Omdat armoede een groot probleem is, bestaan er allerlei beurzen en zijn er initiatieven als gratis eten in restaurants. Ook is er peer-to-peer-learning en een familiecentrum waar familieleden informatie krijgen over de studie en als vrijwilliger een bijdrage kunnen leveren. Dat vrijwilligerswerk is overigens een mooi aspect van de toelatingsprocedure. Omdat het een pré is om toegelaten te worden, zijn de jongeren stuk voor stuk actief als vrijwilliger. Eenmaal begonnen, blijven ze dat doen en geven ze terug aan de maatschappij.

De diversiteit bij studenten staat niet op zichzelf; hetzelfde geldt voor het personeel. En iedereen is trots op zijn of haar afkomst. Wanneer studenten zich bijvoorbeeld voorstellen, benoemen ze hun achtergrond. Dat gaat als volgt: aangenaam, ik ben Monaïm Benrida, projectleider Gelijke Kansen Alliantie bij het Ministerie van OCW. Ik ben Nederlander van Marokkaanse afkomst. Zien jullie het voor je in Nederland? Dat is de visie van UCLA: juist door aandacht te geven aan verschillen, creëer je gelijkheid.

Wil je meer weten? Stuur dan een mail naar gelijkekansen@bkb.nl