Dit stuk is geschreven door Yassir Zuidi (19), lid van de jongerenraad van de Gelijke Kansen Alliantie.

Je tienerjaren breng je grotendeels door op de middelbare school. Een plek erg buiten je comfortzone zit: nieuwe leerlingen, docenten, lestijden, etc. Het is een plek waar je jouw identiteit vormgeeft en waar je werkt aan de volgende stap in je leven. Vandaar dat het zo belangrijk is dat elke scholier zich thuis voelt op deze plek om zichzelf zo goed mogelijk te ontplooien.

Geschreven door
Joost
Op juni 27, 2018

Mijn middelbareschooltijd ging soepel: ik was vanaf de vierde klas lid van de leerlingenraad en de medezeggenschapsraad. In mijn laatste jaar was ik voorzitter van de feestcommissie en ik was minimentor van brugklassers. Mijn cijfers waren niet de beroerdste en dankzij mijn nevenactiviteiten had ik altijd wel een streepje voor bij leraren.

Ik kan dus niet klagen over hoe ik ben behandeld tijdens mijn middelbareschooltijd. Echter, het feit dat ik het zelf erg makkelijk had heeft mij wel doen inzien dat niet iedereen het zo makkelijk heeft. Ik had vrij veel vrienden op de middelbare school; van scholieren op vmbo-t tot aan vwo. Ik heb vrienden zien blijven zitten en afzakken naar een lager niveau.

Als lid van de leerlingenraad hoorde ik vaak klachten aan van andere scholieren over hoe zij tijdens de lessen behandeld worden. Vele scholieren voelden zich niet serieus genomen en verloren het vertrouwen in de docenten, decanen en de school zelf. Scholieren konden zich niet vinden met docenten die uit een heel ander milieu kwamen dan hen. Ik merkte dat veel docenten niet wisten hoe ze moesten omgaan met dit soort scholieren en dat deze scholieren heel snel de rug toekeerden naar docenten en decanen.

Deze scholieren gingen spijbelen, liepen vertraging op en eindigden soms zelfs in een circuit waar niemand in wilt eindigen. ‘’School gaat toch niks meer worden’’, hoorde ik altijd. Ik had het gevoel alsof dit voorkomen kon worden, als zij de juiste aandacht en begeleiding kregen.

Een van de vele problemen waar scholen mee kampen is de magere sociale cohesie tussen de scholieren en de school. Scholieren zien school meer als een plek waar zij verplicht heen moeten om stof te leren die zij naar hun gevoel nooit zullen gebruiken. Om hier wat aan te doen is destijds besloten met het bestuur om over te stappen op daltononderwijs om scholieren meer keuzevrijheid te bieden.

Ik denk dat deze overstap een goed begin is om sociale cohesie op scholen te vergroten, maar ik denk dat er nog veel meer gedaan kan worden. Het opzetten van diverse schoolclubs is een voorbeeld. Een schaakclub, een voetbalclub, een debatclub, een kunstclub, noem het maar op. Ik geloof dat dit soort extra nevenactiviteiten ervoor zorgt dat studenten en docenten naar elkaar toe zullen groeien en elkaar meer zullen begrijpen. Door de band tussen scholieren en school te versterken zullen zij elkaar meer begrijpen en kan er meer afgestemd worden wat voor hulp en begeleiding een leerling nodig heeft.

Niet alleen op de middelbare school merkte ik dat bepaalde jongeren het moeilijker hadden dan anderen. Ook tijdens de vervolgopleidingen hoorde ik veel geluiden van ontevredenheid. Studenten die uit een milieu kwamen met laag opgeleide ouders waar weinig naasten ook studeren/hebben gestudeerd, hadden vaak moeite om hun plek te vinden op met name de hogeschool en de universiteit.

Op de hogeschool en universiteit zitten vooral docenten die uit het bedrijfsleven komen, een onbekende omgeving voor jongeren uit een lager milieu. De cultuurkloof is tussen een docent en student erg groot en ook hier is het erg lastig voor zowel docenten, als studenten om daadwerkelijk een band te creëren en elkaar te begrijpen.

In mijn optiek dient meer te worden geïnvesteerd in het trainen van docenten om met studenten om te gaan. De manier waarop je een student dient te behandelen verschilt uiteraard per geval en docenten moeten dat inzicht beter verwerven. Voorts draagt het organiseren van diverse informele evenementen op een faculteit bij aan de band die docenten met verschillende studenten kan creëren.

Door te werken aan de leeromgeving van scholieren en studenten helpt dit hen aan hun studiesucces en gaan zij niet met een gevoel van opluchting van school, maar met een gevoel van weemoed.

——-

Yassir Zuidi (19) is één van de leden van de jongerenraad van de Gelijke Kansen Alliantie. Hij studeert Rechten in Amsterdam en zet zich naast zijn studie in voor jongeren die uit een laag maatschappelijk, milieu komen.